Dithiothreitolum (DTT) est medicamentum reducens vulgo adhibitum, etiam "novum additivum viride" appellatum. Est compositum organicum parvae molecularis cum duobus gregibus mercaptanicis (-SH). Ob proprietates reducentes et stabilitatem, DTT late in experimentis biochemicis et biologicis molecularibus adhibetur.
Munus principale DTT est nexus disulfidicos in proteinis aliisque biomoleculis reducere. Vinculum disulfidicum pars magni momenti est plicaturae et stabilitatis proteinorum, sed sub certis condicionibus experimentalibus, ut analysis SDS-PAGE reductibilis, recombinatione et plicatura proteinorum, necesse est nexum disulfidicum ad duos greges thiol reducere ut structura spatialis proteini dissolvatur. DTT cum vinculis disulfidicis reagere potest ut eos ad greges mercaptanos reducat, ita structuram spatialem proteini aperiens et facilem reddit analysin et manipulationem.
DTT etiam ad actionem et stabilitatem enzymi protegendam adhiberi potest. In quibusdam reactionibus ab enzymis catalysatis, activitas enzymi ab oxidante reduci potest. DTT cum oxidantibus reagere potest ut ea ad substantias innocuas reducat, ita actionem et stabilitatem enzymi protegens.
Comparatus cum agentibus reducentibus traditis, ut β-mercaptoethanolo (β-ME), DTT habetur agens reducens tutius et stabilius. Non solum in solutione aquosa stabile est, sed etiam proprietates reducentes sub alta temperatura et condicionibus acidis et basicis retinet.
Usus DTT satis simplex est. In genere, DTT in apta solutione tamponis dissolvitur, deinde systemati experimentali additur. Optima concentratio DTT secundum experimentum specificum determinanda est, et plerumque in intervallo 0.1-1mM adhibetur. Concentrationes inferiores effectus adversos in incrementum cellularum minuere et cytotoxicitatem propter expressionem excessivam proteinorum destinatorum reducere possunt. Concentrationes superiores onus metabolicum cellulare excessivum causare possunt, incrementum cellulare et efficaciam expressionis afficientes.
Modus determinandi concentrationem optimam potest esse aestimatio gradus expressionis proteini destinati per experimenta inductionis IPTG in variis concentrationibus. Experimenta culturae parvae scalae fieri possunt utens variis concentrationibus IPTG (e.g. 0.1 mM, 0.5 mM, 1 mM, etc.) et effectus expressionis in variis concentrationibus aestimari potest detegendo gradum expressionis proteini destinati (e.g. Western blot vel detectio fluorescentiae). Secundum eventus experimentales, concentratio cum optimo effectu expressionis selecta est ut concentratio optima.
Praeterea, litteras pertinentes vel experientiam aliorum laboratoriorum consulere potes ut ambitum concentrationis IPTG vulgo adhibitum sub similibus condicionibus experimentalibus intellegas, deinde secundum necessitates experimentales optimizare et accommodare.
Interest notare optimam concentrationem variari posse secundum diversa systemata expressionis, proteinas destinatas, et condiciones experimentales, ergo optimum est eam singillatim optimizare.
Summa summarum, DTT est agens reducens vulgo adhibitum, quod adhiberi potest ad vincula disulfidica in proteinis aliisque biomoleculis minuenda et ad actionem ac stabilitatem enzymorum tuendam. Late in experimentis biochemiae et biologiae molecularis adhibitum est.
Tempus publicationis: XXVIII Septembris, MMXXIII